![]() |
| Օտտո Վայնինգեր |
Աշխատության երկրորդ՝ հիմնական մասում, հեղինակը
կենսաբանական դիտարկումներից անցնում է փիլիսոփայության, տրամաբանության և կանտյան
էթիկայի դաշտ՝ արժեքային խորը հակադրություն ստեղծելով երկու սկզբունքների միջև։
Առնական (M) սկիզբը Վայնինգերը բնութագրում է որպես դրական, ստեղծարար, գիտակցված
և բարոյական երևույթ. միայն տղամարդն է օժտված ինքնուրույն «Ես»-ով, հստակ
հիշողությամբ, տրամաբանական մտածողությամբ և բարձրագույն բարոյական օրենքներին
գիտակցաբար ենթարկվելու ունակությամբ։ Այս սկզբունքի բարձրագույն դրսևորումը
հանճարն է, որն ունակ է համընդհանուր ընկալման, աշխարհի ամբողջական իմաստավորման և
բարձրագույն ստեղծարարության։ Դրան հակառակ՝ կանացի (W) սկիզբը ներկայացվում է
որպես բացասական, պասիվ, ոչ բարոյական և զուտ սեռական երևույթ. ըստ հեղինակի՝ կինը
զուրկ է սեփական «Ես»-ից, հոգուց և բարոյական չափանիշներից, ամբողջությամբ
ենթարկված է սեռական բնազդին և գոյություն ունի միայն տղամարդու հետ հարաբերության
մեջ։ Կանացի բնույթը Վայնինգերը բաժանում է երկու հիմնական տիպի՝ մայրական տիպի,
որի միակ նպատակը սերնդի շարունակությունն է, և մարմնավաճառի տիպի, որի նպատակը
բուն սեռական ակտն է՝ երկուսն էլ դիտարկելով որպես նույն սեռականության տարբեր
դրսևորումներ։ Գրքի վերջին գլուխներում հեղինակն անդրադառնում է նաև հրեականության
հարցին՝ այն դիտարկելով ոչ թե որպես ռասա կամ ազգություն, այլ որպես հոգեբանական
տիպ, որն իր ոչ բարոյական և նյութապաշտական բնույթով նույնացվում է կանացի
սկզբունքի հետ և հակադրվում է «առնական» քրիստոնեությանը։ Աշխատության ավարտին
Վայնինգերը հանգում է այն ծայրահեղ եզրակացության, որ մարդկության հոգևոր ու
բարոյական փրկության միակ ուղին սեռականության հաղթահարումն է և սեռական կյանքից
լիակատար հրաժարումը, ինչը նշանակում է «կանացի» սկզբունքի վերացում մարդու ներսում՝
հանուն բարձրագույն բարոյական կատարելության։
